“Doe ‘ns effe normaal!”

week van de opvoeding

  • De Week van de Opvoeding – maandag 1 tot en met zondag 7 oktober 2018

Ik hoor het mijn vader zeggen. En later mijzelf tegen mijn kinderen. Die het hun kinderen weer zeggen” “Doe ‘ns effe normaal.”  Maar wat dat is? ‘Normaal’ doen? Hoe ziet dat eruit?

Internet barst van sites die menen te weten wat wel of niet ‘normaal’ is. Ze geven goedbedoelde adviezen over de opvoeding van kinderen. Tegelijkertijd zijn die adviezen heel verschillend. En dat is maar goed ook. Ieder kind is uniek.

Kinderen gedragen zich als kinderen. Niet ‘normaal’ gedrag is gewoon voor onvolwassen mensen met onvolgroeide hersenen. Kinderen moeten nog van alles leren. Zij gaan letterlijk door honderden, normale en gezonde overgangen tijdens hun weg naar het volwassen worden. En ja, dat gaat met vallen en opstaan. Of bent u vergeten hoe dat was, heeft u toen nooit gedacht: “Doe ‘ns effe normaal.” ? En nu, nu u zelf papa of mama bent?

Voor ik kinderen kreeg had ik zo mijn eigen theorie over het opvoeden. NLeestipu ik ze zelf heb, is er geen enkele meer. Opvoeden, zo leerde ik, is een kind de ruimte geven onrijp te zijn. Dat vraagt ruimte, tijd, aandacht en liefde. En soms op je tong bijten of een voorbeeld zijn, desnoods een waarschuwend voorbeeld.

Ik wil u dan ook niet vertellen wat ‘goed’ of ‘normaal’ opvoeden is. Opvoeden is relativeren. Durven denken en voelen als (uw) kind. Het helpt als je jezelf dan ook eens afvraagt:: “Opvoeden? Hoe doe ik dat nou?“ Leg uzelf en uw kinderen daarbij echter niet onder het vergrootglas. En mocht u dat toch doen, zorg dan dat er een lachspiegeltje in zit. Want opvoeden is een serieuze zaak, die wij vooral niet te ernstig moeten nemen. Het is een kwestie van liefde, geduld en wijsheid. Van kijken ook en luisteren, loslaten en vertrouwen.

Peter Paul Doodkorte

vanmorgen nog

vanmorgen nog.png

Dagelijks gebeurt het. Ouders die hun kinderen verliezen. Zomaar opeens, door een stom ongeluk. Steevast brengt dat de meest overweldigende pijn die je als mens kunt ervaren: het verlies van jouw kind, de ent van liefde. Voor en door hen is dit geschreven.

vanmorgen nog

vanmorgen nog
knuffelde ik jou
die vol verwachting
uit droom en bed
de dag instapte

vanmorgen ja
maande ik jou
aan tafel en ontbijt
dat wie groeien wil
het bordje legen moet

vanmorgen ja
kibbelde ik nog
over verschillende sokken
die binnenstebuiten gekeerd
jouw voeten sierden

vanmorgen nog
botste ik met jou
over de vriendjes
met wie na school
jij spelen wilde gaan

vanmorgen nog
riep ik zwaaiend jou
vanuit het keukenraam
als altijd vrolijk weer
tot vanmiddag dan

vanmorgen nog
verheugde ik mij
dat nu vanavond
jij weer thuiskomen zou
veilig in mijn armen

vanmorgen nog
deed niets vermoeden
dat alles wat wij deden
alles dat vanzelf sprak
nooit meer komen zou

vanmorgen nog
juichte het leven uitbundig
dat bruusk en onverwacht
vanmorgen nog
mij in jou ontnomen is